Wij Zijn de Stad

Lou Davidse: een echte Middelburger

Op de website van Middelburg 800 jaar een mooi portret van Lou Davidse. Tot een paar weken geleden kenden wij hem nog niet, maar toen we hem voor het eerst spraken leerden we al snel dat veel Middelburgers hem wel kennen, en hij veel Middelburgers.

Het begon met een berichtje van Marco de Leeuw van Cafe die lange, die ons een tip gaf over Lou: “hij komt hier af en toe en zit vol verhalen. Daar zijn jullie toch dol op? Dan moet je zeker eens kennis komen maken.” We spraken af voor de week daarop.

Marco bleek niet te hebben overdreven. Lou vertelde enthousiast over zijn loopbaan (die in vogelvlucht voorbij komt op Middelburg 800), waarbij de nadruk natuurlijk het meest lag op zijn belevenissen bij de gemeentereiniging. Lou was ook een soort pionier, die als chauffeur de eerste echte vuilniswagens in gebruik mocht nemen. Vanuit die functie kende hij iedereen in de binnenstad. Bij de een ging hij zo nu en dan eens wat drinken, bij de ander kluste bij een beetje bij, zoals bij Goossen van het Nederlands Koffiehuis, waar hij met een collega ooit eens de gehele kelder uitgroef.

Maar Lou vertelde niet alleen maar mooie verhalen. Ook zijn kindertijd kwam aan bod. Dat was beslist geen vetpot. Die tijd vormde hem tot de man die hij werd. Al zijn huizen zelf bouwen, altijd in de weer. En als het gaat over alle verkwisting wordt hij zelfs een beetje fel. “Je gooit schellen toch niet weg? Dat is het beste veevoer dat er is!” Hij brengt ze nog wekelijks naar zijn broer in ieder geval.

Lou doet alles sowieso nog zelf, hij is nog bijzonder kwiek. Op zijn fiets over het eiland, of met de scooter naar het ziekenhuis in Vlissingen. Die taxi’s waar hij recht op heeft laten veel te lang op zich wachten.

Lou maakte ook vele jaren muziek, bij Onda en het Middelburgs Muziekkorps. Dat was een grote hobby. Daar is hij mee gestopt, maar biljarten doet hij nog wel met veel plezier. Als je daarover begint komen ook de horecazaken van weleer aan bod. Dampoort van de familie Schuilwerve, of de Postkoets van van Hoepen. En het Koffiehuis dus. Tegenwoordig houdt hij het bij Het Getij en af en toe eens een wijntje bij Marco of De Vriendschap.

Het was heerlijk om naar hem te luisteren, met zijn liefde voor de stad én voor vers eten. “Het is toch doodzonde dat ik straks niet meer om verse worst kan bij Slager Blankenburgh?”

Lou is De Stad, al 86 jaar!

middelburg800.com/verhalen/lou

23-02-2017