Wij Zijn de Stad

Op bezoek bij…BD Store in Middelburg

Wij zijn de stad wilde maar al te graag eens op bezoek bij BD Store aan Achter de Houttuinen omdat wij nieuwsgierig waren hoe de verkoop van vuurwerk achter de schermen wordt geregeld. Daarom vroegen we de gebroeders Vreeke of we heel misschien een kort kijkje in ‘de bunkers’ mochten nemen. Dat bleek geen enkel probleem te zijn: we waren van harte welkom. Dat niet alleen: Robert en Wilfred lieten weten ons desgewenst ook te kunnen voorzien van allerlei achtergrondinformatie, zowel over de vuurwerkverkoop als over de (geschiedenis van de) zaak. Heel prettig, want naar zulke informatie gaan we zelf ook altijd op zoek in de welbekende beeld- en krantenbanken. Het is gewoon geweldig leuk, om je in de historie van winkels en andere ondernemingen te verdiepen. Zeker als het gaat om een zaak waar je zelf ook al heel je leven komt en waar je zoveel goede herinneringen aan bewaart.

Alleen al aan al die persoonlijke herinneringen zouden we een artikel van vele pagina’s kunnen wijden. Net als veel andere Middelburgers noemen wij de winkel nog steeds Brammetje Dump. En om dat verhaal nu ook voor eens en altijd uit de wereld te helpen: de familie had die naam graag willen handhaven maar merkte op een gegeven moment dat veel leveranciers moeite hadden met die naam, omdat ze in de veronderstelling waren dat het om een tijdelijke zaak ging, die artikelen tegen dumpprijzen op de markt bracht. Van dat imago wilde de zaak af. Dat daarmee ook geknabbeld werd aan een naam die meer was dan een begrip wisten de broers zelf ook wel, maar als je meegaat met je tijd en je ook actief bent op Internet ontkom je niet aan koerswijzigingen, ook al maak je die soms met enige tegenzin.

Maar ondanks de modernisering is BD Store nog steeds zo vertrouwd als Brammetje Dump vroeger. Het is weliswaar zo dat je er bij wijze van spreken met het hele gezin terecht kunt voor outdoor- en sportartikelen en kleding, maar de winkel is ook nog steeds een klein walhalla voor de man die wel van avontuur houdt. Toen wij er vrijdag waren stonden we in ieder geval weer als vanouds te kwijlen voor de grote vitrines en kasten vol messen, metaaldetectors en meer van dat moois. En eenmaal beland op de grote afdeling met hengelsportartikelen namen we ons voor de zoveelste keer om eens een keer lekker rustig te gaan vissen in het voorjaar.

Maar we kwamen dus voor het vuurwerk. Ook dat riep vele herinneringen op. Als puber waren we daar he-le-maal bezeten van. In de maand december konden we aan niets anders denken. Knallen moest het! Al ons spaargeld moest de lucht in! En laten we wel zijn: nu we ouder en wijzer zijn doen we zo gek niet meer maar onze harten gaan nog steeds een beetje sneller kloppen van die etalages vol pijlen, potten en gillende keukenmeiden. We schamen ons daar ook beslist niet voor. Het jongetje in de man mag je best een beetje koesteren.

Toen Wilfred ons meenam naar de opslagplaats/verkooppunt in het pand aan het Domburgs Schuitvlot, en vertelde over alle veiligheidseisen van tegenwoordig, hadden we al snel in de smiezen dat ons beeld daarvan niet helemaal klopte. Toen we zagen dat de bunkers vooral zijn ontworpen vanuit het oogpunt van brandveiligheid vroegen we ons hardop af of dat ook voldoende veiligheid zou bieden als alles in één keer zou ontploffen. We dachten uiteraard even aan de vuurwerkramp in Enschede.

Die vraag hoorde Wilfred niet voor het eerst. Hij legde uit dat opgeslagen consumentenvuurwerk in de huidige vorm weliswaar kan ontbranden en gaan fluiten/gillen/sissen, maar nooit als geheel zal ontploffen. Dat dit in in Enschede wel gebeurde kwam doordat daar ook veel los kruit lag opgeslagen, om vuurwerk te kunnen maken. Dan is het een heel ander verhaal. Dat neemt niet weg dat er veel is geïnvesteerd in veiligheidsmaatregelen in het pand. En het wordt ieder jaar gecontroleerd door de brandweer en een inspecteur van de Provincie. Dát is in geen enkel opzicht meer te vergelijken met de jaren 60 en 70 toen de belangrijkste maatregel was dat er eventjes niet meer gerookt mocht worden in de winkel (al zijn er ook mensen die fluisteren dat er ooit een foto was van een medewerker die eind jaren zestig rotjes stond te verkopen met een sigaret in zijn mond, maar is ongetwijfeld een broodje aap-verhaal).

Wat nog wel te vergelijken is met vroeger is de vraag naar vuurwerk. Die is nog altijd groot. Mensen kopen tegenwoordig wel meer sier- dan knalvuurwerk maar toen we keken naar de eerste voorraad zagen we toch ook nog de welbekende astronaut van weleer. Dat rotje is onverwoestbaar in al z’n explosiviteit.

We zouden dolgraag ook uitgebreid vertellen over de rijke historie van de panden aan Achter de Houttuinen en het Domburgs Schuitvlot, maar dat bewaren we voor de volgende keer. We hebben wel alvast een paar oude foto’s opgeduikeld. Schitterend om te zien. En die kleine selectie krantenartikelen schetst een aardig beeld van 1966 tot nu. Al bijna 50 jaar lang een winkel om te koesteren!

www.bdstore.com

22-12-2014