Wij Zijn de Stad

Afscheidsgedicht van Theo Raats als stadsdichter van Middelburg:

Het waren de jaren dat Middelburg zocht naar zijn identiteit.
De mensen beenden haastig door de straten, de kilte
sloeg voorzichtig toe. Er was geen plaats voor bloemen
in het stenen hart. Op de pleinen groeide weemoed
en de perken in de wijken morsten bladeren in het gras.
De stad telde haar glazen en vergat de drank.

En op een dag heeft een bevlogen mens een roos bedacht.
Een haag van rozen die ook bloeiden in de nacht
en roken naar de geur van jonge meisjes.
Zij stonden hun ziel af aan een wereld die niet groter was
dan het wezen van de stad en die feilloos paste
in haar cirkelvormig hart.

Zoals de Zeeuwse knop de streek verbindt,
zo werd de Roos een metafoor voor Bellinkstraat
of Glazen Kast en iedere singel of elke gracht
die de tijd heeft overleefd.

Uit open vensters klom muziek.
En ook de wijn. De rozenwijn. De stad zocht naar akkoorden
om de geuren te beschrijven die nog jaren door de straten
zouden glijden en groef haar rechten op.

Ergens, in een oud gewelf, staat een tekst geschreven:
alles wat een stad verbindt, de koorts die vrienden maakt,
je bent het zelf.

Bron en foto: Middelburg Rozenstad

30-12-2014