Wij Zijn de Stad

De kermis is geen vetpot meer

Nu de kermis net is vertrokken uit Middelburg denken wij nog even terug aan het gesprek dat we gisteren voerden met de exploitant van de kraam waar je kon boogschieten. Het was weliswaar dolle donderdag, maar het viel ons op dat het ook op die dag niet erg druk was op de kermis, zoals het er ook op de andere dagen niet echt druk was. Dat onderwerp was op de terrassen een dankbaar onderwerp van gesprek. De een vindt dat kermissen ‘passé’ zijn, de ander denkt dat vernieuwing van het aanbod het verschil zal maken.

De exploitant was er zeer openhartig over. Hij bevestigde dat het al jaren geen vetpot meer is. De week in Middelburg was inderdaad geen beste geweest terwijl, zo zei hij, het weer had meegezeten en de gemeente weliswaar wat conservatief ‘programmeert’ maar wel altijd zorgt voor variatie. Over de gemeente niets dan lof eigenlijk, van deze man. Volgens de man is de daling in het aantal bezoekers jaren geleden al ingezet (kermiskenner Peter Lenting vertelde daar vorig jaar ook iets over aan Omroep Zeeland: www.omroepzeeland.nl/nieuw…-niet-meer) en moet dat inderdaad gezocht worden in de vele alternatieven die mensen nu hebben op het gebied van vermaak, én inderdaad in het feit dat de kermis zichzelf ook niet meer echt vernieuwt. Dat laatste is overigens ook best lastig, want attracties zijn enorm duur. Zo’n Booster kost 1,2 miljoen, een Breakdance 6-8 ton. Dat is veel geld. Als je omzetten dan sterk dalen kun je niet zomaar gaan sparen voor een nieuwe attractie.

Illustratief in dit kader was misschien wel het vertrek van het doolhof van Plein 1940, twee dagen voor het einde van de kermis. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, maar in dat hoekje kwam echt geen kip dit jaar. Het was gewoon niet te doen voor die mensen. Van dat soort ontwikkelingen krijg je toch een beetje een naar gevoel. Of je nu houdt van de kermis of niet: je gunt die mensen gewoon hun brood.

We vroegen of er veel collega’s zijn die overwegen om te stoppen met het vak. “Dat is voor de meesten geen optie”, wist hij. Bijna niemand heeft iets opzij gezet voor het pensioen. Al het geld zit in de attracties. “Zoals we het 25 jaar geleden verdienden meneer, dat komt nooit meer terug”.

Al met al blijven wij dan toch een beetje zitten met de vraag of de kermis uiteindelijk zal overleven. We zijn zelf geen grote fans, maar vinden het ook wel prima dat deze eeuwenoude traditie een paar dagen per jaar wordt voortgezet. Maar we moeten ook erkennen dat het gewoon prijzig is. Gisteren gaven we 20 euro uit bij de schiettent en kregen daar nog een paar geinige dingetjes mee als prijs, maar met de 1800 punten die we met 20 euro aan munten bij de schuifmachines van Jos wonnen konden we nog niet eens een aanstekertje uitzoeken. Dat is écht weggegooid geld. Of weggeschoven, in dit geval.

Maar goed, het is allemaal geen nieuws. Het dubbele gevoel blijft echter. Getuige zijn van teloorgang heeft toch iets droevigs, hoe verklaarbaar die teloorgang ook is. Begin van de avond kochten we nog een portie Churos en vroegen het meisje achter de frituur naar haar indruk van de week. Ze vatte het samen met de omschrijving “een drama”.

Zonde.

14-08-2015