Wij Zijn de Stad

Op bezoek bij…de Petrus en Pauluskerk in Middelburg

We zeiden het begin augustus al eens (wijzijndestad.com/2015/08/06/8347/): je zult ons niet zo snel aantreffen in een kerk. Daar komen we eigenlijk alleen als we op vakantie zijn, om -als echte toeristen- foto’s te maken. Maar sinds we Wij zijn De Stad doen voelen we ons ook een beetje toerist in eigen stad. Dat is vast de verklaring voor het feit dat we, twee weken na ons eerste bezoek ooit (!) aan de Oostkerk, ook besloten een kijkje te gaan nemen in de Petrus en Pauluskerk in de Lombardstraat. “De kerk is open”, lazen we op een bord. “Waarom dan niet even een kijkje nemen?”, dachten we.

Er waren die middag maar drie mensen in het gebouw. De organist en twee dames die met elkaar stonden te praten. Een van die dames bleek kerkgids Nicolette Meulenbroek te zijn. Toen we haar vroegen of het maken van foto’s was toegestaan bevestigde ze dat. Ze stak ook niet onder stoelen of kerkbanken dat ze ons ook best even wilde rondleiden. Op dat aanbod gingen we graag in.

We kunnen niet beweren dat we de kerk heel mooi vinden, maar dankzij Nicolette waren we toch niet zo snel uitgekeken. Ze vertelde het ene interessante verhaal na het andere. Het mooiste verhaal is dat over dat schilderijtje van Onze Lieve Vrouw in den Polder, waar een speciale kapel voor is ingericht. Dat is een lang verhaal, maar kort gezegd komt het erop neer dat het werk tot stand kwam als een soort mirakel en werkelijk alle rampspoed doorstond. Het bombardement van de Tweede Wereldoorlog, een verhuizing naar België en, nog niet zo heel lang geleden, een inbraak. De dief ging weliswaar met het schilderij aan de haal, maar verloor zijn portemonnee voor de ingang van de kerk. Die was dus het haasje. Nicolette zei met een lieve grijns dat ze daar de hand van God in herkende.

Maar er waren nog veel meer verrassingen. Aan de muur hangt bijvoorbeeld een rijtje Isografieën van Jan Toorop, de bekende schilder. Daar hadden we geen benul van! En zo leerden we nog veel meer. Over de symboliek van die maan en dat hoofd waar Maria op staat, over de betekenis van de namen aan de muur en de kussens bij de bankjes van het bestuur, maar ook: dat je er echt niet mee wegkomt om snel voor je dood nog even te biechten en voor de rest maar lekker je gang kunt gaan in je leven.

Wij kennen de Katholieke wereld wel een klein beetje, omdat we in onze jeugd op een katholieke lagere school zaten, overigens zonder mee te doen aan de communie en andere evenementen. Toen we dat zeiden werd het toch weer een beetje ‘ons kent ons’. Onze oud-leraar Luc van den Hemel is, net als Nicolette, een supervrijwilliger in deze kerk. Wij herinneren die goedlachse man vooral als topklant bij videotheek Viduet (dol op Star Wars!) én als de man die ons voor het eerst betrapte op het veel te jong roken van gepikte sigaretjes achter het schoolplein. Dat hij toen des duivels was kunnen we nu wel begrijpen. Het is nooit meer goedgekomen met dat roken namelijk. Dat kunnen we zo’n 35 jaar later nu wel eerlijk en kuchend, uhm, opbiechten. Maar aan hem heeft het in ieder geval niet gelegen!

Meer informatie over de kerk en het schilderij onder meer via:

www.rkwalcheren.nl/paroc…iddelburg/
+
www.meertens.knaw.nl/bedev…plaats/992
+
monnikenwerk.pzc.wegenerwordpress.nl/midde…iddelburg/

03-10-2015