Wij Zijn de Stad

Zij is De Stad! Op bezoek bij Liesbeth Labeur

We vinden het heerlijk, om mensen die we nog niet zo heel goed kennen onbevangen tegemoet te treden. Dat is ook de reden waarom we ons maar zelden voorbereiden op een gesprek. Inlezen? Dat doen wij achteraf.

Dat heeft wel eens tot gevolg dat we ons achteraf een beetje schamen voor ons gebrek aan kennis op het moment dat we onze vragen stelden. Dat hebben we nu ook met de Middelburgse kunstenaar Liesbeth Labeur. We kenden haar al een beetje van contact op Facebook, en we noemden haar al vaker in berichten hier (zoals een paar weken geleden in dat bericht over de vraag of Middelburg ooit echte standbeelden heeft gekend) maar beseffen wat Liesbeth zoal maakte in het verleden? Ho maar!

Nu zien we online en in oude kranten dat deze vrouw ontzettend veel gedaan heeft. Ze is behalve kunstenaar ook grafisch vormgever. Waar de grens tussen die twee dingen ligt durven we eigenlijk niet precies te zeggen. Ze maakte in ieder geval een grafische novelle en de glossy ‘Calvijn!’, die enorm aansloeg. Ze exposeerde op veel plekken in Middelburg en ver daarbuiten. En zij was het die de Middelburgse kinderkopjes telde in het kader van ons slavernijverleden. We lazen er toen wel over hoor, maar we legden dus nog niet direct de link met Liesbeth.

Tijdens ons afspraakje op het terras kwam het ook nauwelijks ter sprake. Liesbeth vertelde wel wat kunst voor haar is, dat ze niet zo nodig onderdeel hoeft uit te maken van allerlei kunstclubjes, en dat een kunstwerk ook best tijdelijk mag zijn. Ze doet als kunstenaar ook al jaren onderzoek naar de kleur zwart. Of dat ook de reden is dat de foto’s die ze maakt vrijwel altijd zwart-wit zijn maakt niet zo gek veel uit: die zijn gewoon mooi, vinden wij.
Ook toen we later naar het huis en atelier van Liesbeth liepen spraken we alleen zijdelings over haar werk. Ze wist dat we dol zijn op de geschiedenis van de stad en daarom kletsten we vooral over de bijzondere locatie van het pand: dat smalle steegje dat het Damplein met de Korte Delft verbindt. Tot in de jaren 60 hadden die huizen in die steeg Korte Delft ook als adres, nu is de linkerkant onderdeel van het Damplein. Maar de steeg als geheel heeft dus geen eigen naam. Best gek.

Maar het is een mooi en bijzonder plekje in Middelburg. Zo ligt er midden op het pleintje achter de steeg een mysterieuze grafsteen, waar de kranten in 1979 ook al over schreven. Liesbeth had ook wel eens gehoord dat in een naburig pand veel vluchtelingen zaten tijdens een van de twee wereldoorlogen. Vooralsnog hebben we nog niet zoveel informatie over de steeg gevonden. Een paar foto’s in de bekende beeldbanken alleen (goo.gl/v9ucST bijvoorbeeld), en een paar oude krantenknipsels. De oudste foto van (een glimp) van de poort vonden we bij het Zeeuws Archief; die dateert van 1900.

Alweer een onderwerp om ons later nog eens verder in te verdiepen. Liesbeth triggerde tijdens het bezoekje meer dan inzicht in haar werk alleen. Zij is De Stad!

Meer over haar en haar werk op www.liesbethlabeur.nl.

De eerste en de laatste foto zijn gemaakt door Ton Stanowicki.

29-06-2016