Wij Zijn de Stad

Lia Hector is De Stad

Nee, we gaan hier nu niet opeens doen alsof we verstand van kunst hebben, want dat is gewoon niet zo. Maar: er zijn van die plekken waar het voor ons gevoel regelmatig wemelt van de topkunst. GALERIE T in Middelburg is zo’n plek. Bijna alles wat we daar zien staan of hangen vinden we mooi, zonder echt te (willen) weten wie de makers zijn of wat de werken kosten. Voor kunstkenners is dat een aanbeveling van likmevestje, voor onszelf is het veelzeggend. Deze galerie is bijzonder.

De galeriehouders, Lia en Bert Hector, zul je dat zelf trouwens niet snel horen zeggen. Een paar weken geleden bezochten we hen in de prachtige tuin die de verschillende ruimtes van de galerie verbindt. Lia wilde eigenlijk liever niet op de foto omdat ze niet graag centraal staat, en toen we even later tegen Bert zeiden dat we het vermoeden hadden dat hij ook veel heeft bijgedragen aan de opbouw en groei van de galerie, wimpelde ook hij dat weg. “Dat is allemaal het werk van Lia.”

Nu zou dit stukje eigenlijk over het 20-jarig jubileum van de galerie moeten gaan, maar daarvoor verwijzen we liever naar www.galerie-t.nl en de Facebookpagina van de galerie. Hier houden we het bij een felicitatie. Waarom? Omdat we liever nog een alinea wijden aan Lia zelf, ook al haat ze dat. Want Bert raakte met zijn opmerking wel aan de kern van het verhaal. Er is heel veel werk verzet door zijn vrouw, en zeker niet alleen voor de galerie, integendeel.

Waar hebben we het dan over? Welnu: na zich jarenlang te hebben ingezet voor Terre des Hommes en een begin te hebben gemaakt met de galerie ontplooide Lia allerlei activiteiten waar Middelburg de vruchten nu nog van plukt. Samen met Fred van De Boekenbeurs begon ze eind jaren 90 de Kunst en Cultuurroute Middelburg. En passant stond het duo ook aan de wieg van Middelburg VOLkoren. Later kwam ze met het idee en de uitvoering van Middelburg Rozenstad. Nu noemen we alleen de bekendste initiatieven uiteraard.

Wat zo kenmerkend is voor Lia: ze bedenkt iets of helpt iets te bedenken, en maakt mensen er enthousiast voor, om vervolgens weer naar de achtergrond te verdwijnen. Het is zo’n vrouw die graag feestjes organiseert waar ze zelf niet zo nodig bij hoeft te zijn. “Ik ben een holletjesmens.”

Dat kan best zijn, maar dan wel een mens die het holletje verlaat als het nodig is dat iemand zich ergens in vastbijt. Want Lia geeft nooit zomaar op. Tegelijkertijd heeft ze ook geleerd los te laten als ergens geen draagvlak voor is. Zulke energie kun je nu eenmaal beter besteden aan dingen die wel kans van slagen hebben.

Lia zegt zich nu wat meer op de galerie te willen gaan richten, maar het zou ons niet verbazen als ze op termijn toch weer dingen uit haar mouw schudt. Want zo is ze. Voor de stad. Want die is ze.

18-09-2016