Wij Zijn de Stad

Marjan Schuitema over het afscheid van Bijou Lederwaren

Maandag schreven we al over het nieuws dat Bijou Lederwaren ermee stopt in maart. Een dag later konden we melden dat Albert Slinger Lederwaren zich in het pand zal gaan vestigen. Maar we wilden natuurlijk ook graag nog even praten met Marjan Schuitema, eigenaresse, en de dochter van de oprichters van de winkel. Woensdag hadden we een afspraakje met haar.

Ze vertelde dat ze aanvankelijk nog helemaal geen plannen had om te stoppen met de winkel. Een tijdje geleden meldde Albert Slinger zich echter, met de vraag of ze de winkel misschien aan hem wilde verhuren. Albert werkte jarenlang in de zaak, maar begon 17 jaar geleden zijn eigen winkel in Vlissingen. Maar zijn hart ligt ook nog steeds in Middelburg. Marjan dacht er een tijdje over na en besloot uiteindelijk dat het wel een mooi moment was om eens iets anders te gaan doen. Haar kinderen voelen er niet voor om de zaak over te nemen en Marjan wil zelf ook wel eens iets anders dan, zoals het zelf zegt, ‘winkeltje spelen’. “Als jullie nog iets leuks voor me weten, dan houd ik me aanbevolen”, lachte ze.

Maar het stoppen met Bijou laat haar natuurlijk niet koud. “Ik ben hier opgegroeid, heb er zoveel meegemaakt”. Ze woont inmiddels niet meer boven de zaak, maar een paar straten verderop. Iets meer afstand dan vroeger, maar de zaak was nooit ver weg.

Over de geschiedenis van de winkel wist ze ook wel wat te vertellen. Over hoe haar ouders de zaak begonnen aan de Turfkaai, in de Tweede Wereldoorlog. Dat was geen gemakkelijke tijd. Moeder was bedreven met naald en draad, vader bezorgde de fournituren bij afnemers op heel Walcheren. De voorraden waren toen zo beperkt dat ze alles verkochten waar ze maar de hand op konden leggen. Zoals een partij shampoo. Daar had pa het nog lang over. Het had op nacht zo hard gevroren dat alle doppen van de shampooflessen waren gesprongen. Andere tijden. Zie ook dat briefje uit een plakboek van Marjan, waarin Pa toestemming krijgt van Gemeente Middelburg om de provincie te verlaten voor een zakenreis. Als hij niet op tijd terug zou zijn zouden er maatregelen tegen de familie worden genomen. Wow.

Na de oorlog verhuisde de winkel naar het pand op de hoek van de Lange Delft en de Segeersstraat. Dat waren toen nog twee afzonderlijke panden, met een binnenplaats erachter. Voor hen was de Albert Heijn zelfs nog kortstondig in het pand gevestigd. In de Beeldbank Zeeland vonden we een paar foto’s uit die tijd. Er werden toen schoenen verstrekt bij de buurtjes van van Haaren. Het pand van Bijou is dan net opgeleverd zo te zien. In de jaren 50 en 60 had de familie in het linkerpand ook nog een parfumerie, genaamd Capri. In de Krantenbank Zeeland kun je talloze advertenties van die zaak vinden.

Later werden de panden samengevoegd en ontstond de winkel zoals die nu is. In de loop van de jaren veranderde er natuurlijk best veel, maar in grote lijnen bleef de opzet hetzelfde. Wat de handel betreft zag Marjan wel van alles veranderen. Ze heeft altijd prima kunnen handhaven, maar er is nu wel veel meer concurrentie. Niet dat er zoveel winkels in lederwaren zijn, integendeel zelfs, maar tassen worden nu wel op iedere hoek van de straat verkocht en de impact van internet heeft ze uiteraard ook gevoeld. Ging ze daar dan niet in mee? “Nou, we waren wel al een beetje op weg, de basis voor een webwinkel lag er al, maar die hebben we uiteindelijk nog niet doorontwikkeld.”

We informeerden of de door ons zo gehate lederen schooltassen nog worden verkocht, die begin jaren 80 nog verplicht waren voor brugklassers. Ze schoot weer in de lach: “nee joh, die worden niet eens meer gemaakt”. Dat vonden we wel een geruststellende gedachte. Wat een misbaksels waren dat toch. Je kon dan zo stoer kijken als je maar wilde, het hielp geen zier. Je liep gewoon voor joker tussen al die oudere kinderen, die wel kekke linnen tasjes van de Helmo hadden. Toen we het daarover hadden begon Marjan ook even te mijmeren. “Toen ik als meisje hielp in de winkel was het toch wel een romantische tijd hoor. Nu nemen we af van grote leveranciers, maar in die tijd ging ik met mijn vader mee naar Brabant, waar het wemelde van de kleine leerproducenten. De tassen en riemen haalden we bij wijze van spreken weg bij boerderijtjes die fungeerden als fabriekjes voor lederwaren.” Ze denkt er met veel plezier aan terug.

Maar nu dus een nieuwe uitdaging, wat dat ook moge zijn. Zolang het maar niet achter de toonbank van een winkel is, staat Marjan overal voor open. Wij wensen haar er veel geluk mee, en bedanken haar en de rest van familie voor die 77 jaar in Middelburg. Bijou was De Stad!

Gerelateerd:

Bijou Lederwaren stopt ermee. Na 77 jaar!

03-02-2017