Wij Zijn de Stad

Genieten: op bezoek in het huis en atelier van Ellen en Piet Dieleman

Na het bezoek aan Anna Dieleman, op 14 juni, hadden we ook nog een afspraak met haar vader Piet, in het monumentale pand aan Molenwater 125A. Dat pand werd in 1717 gebouw als weeshuis, later werd het de ‘Industrie- en Huishoudschool’. Piet Dieleman woont, werkt en exposeert er sinds 1990 met Ellen Goeseije, de vrouw met wie hij al vanaf zijn jeugd samen is.

Al voordat we Piet bezochten wisten we dat we het bezoek nooit zouden kunnen samenvatten in één post op Facebook. Er valt sowieso al veel te vertellen over de geschiedenis van het pand en het Molenwater maar zo mogelijk nog meer over het leven en werk van Piet zelf. Zoals de meeste mensen wel zullen weten lezen wij ons doorgaans pas ná een bezoek ‘in’. Nou, in het geval van Piet ben je dan zo een paar uur verder. Je kunt je verliezen in alle projecten op www.pietdieleman.nl, met een enkele zoekactie in de Krantenbank Zeeland vind je al 1500 artikelen en ook in Worldcat.org duiken er meteen 150 publicaties op. In de diverse beeldbanken zochten we alleen op de geschiedenis van het pand. Hou op, schei uit!

Toen we aanbelden liet Piet ons via de intercom weten dat hij zich nog stond te scheren maar hij deed desondanks open en nam ons, met het scheerschuim nog op de kaken, over de oude schooltrappen mee naar de vierde verdieping. We voelden ons meteen op ons gemak. Vanaf het dakterras daar liet Piet ons het schitterende uitzicht op dat deel van Middelburg zien. Hij wist er van alles over te vertellen. Het gesprek kwam automatisch op het voormalige schoolgebouw dat hij en Marinus Boezem in 1990 op de kop tikten. Het pand verkeerde toen in staat van verval, maar was in de basis nog prima. Een buitenkans voor deze twee kunstenaars. Samen met hun partners verdeelden ze de aankoop, om er vervolgens twee fantastische huizen/ateliers van te maken, met een gemeenschappelijke tuin.

Tijdens de rondleiding zagen we onder meer fraaie expositieruimtes, waaronder eentje met een ingebouwde kunstbibliotheek, het kantoor en de doka van Piet, de geweldige keukenkamer en de stoere Zeeuwse keuken waarin je “lekker kokend tekeer kunt gaan”. Piet nam ons ook nog mee door de grote ateliers in de lange zijvleugel van het gebouw, waar hij werkt aan meerdere stukken tegelijk.

Over zijn werk vertelde Piet ook veel, heel veel. Hij vond het helemaal niet erg dat wij onbeslagen ten ijs waren gekomen en legde met plezier uit wat hij zoal heeft gemaakt in de loop der jaren en waar dat allemaal staat of stond, hangt en hing. Maar alleen desgevraagd. Want Piet is een hele gewone ‘jongen’ uit Arnemuiden, die zo bescheiden overkomt dat je hem bijna verlegen zou noemen. Maar dat is ‘ie nu ook weer niet. Hij is gewoon niet zo van de poespas, kregen we de indruk.

En juist dat maakte dat we heerlijk onbevangen konden vragen naar die dikke verf op glas, die maanden nodig heeft om te drogen of naar het kunstwerk dat is gebouwd van de oude beveiligingsschermen die ooit in De Drvkkery hingen. Dat was meteen een mooi moment om te beginnen over de glazen wand voor de gevel van die winkel. Ook ontworpen door Piet, binnen de veel grotere context van de herinrichting van de Markt. Erg interessant allemaal. En vanuit daar kwamen we dan weer op de terugkerende elementen in zijn werk, die we opeens overal in herkenden, toen hij er eenmaal tekst en uitleg bij had gegeven.

Maar Piet is ook nog een fotograaf. Foto’s van zijn hand zagen we bijna nergens hangen, maar we zagen wel een klein boekje staan op een plank in de gang, met een hamer en sikkel op de omslag. Dat maakte ons nieuwsgierig. In dat boekje zagen we een jonge Piet als fotograaf en als logé bij de legendarische punkband Crass. Alleen al voor dat verhaal zouden we nog wel eens een uurtje of wat met Piet willen bomen! Of hij dan niks meer deed met al die foto’s? Jawel hoor. Vervolgens zagen we laden en dozen vol negatieven en liet Piet ons zien hoe hij alles jarenlang digitaliseerde. Toen kletsten we weer over digitale duurzaamheid en digitale vaardigheden, om even later weer over te schakelen op de schoonheid van een dik boek over een kunstenaar die begin 16e eeuw in Middelburg woonde en werkte, Jan Gossart. Ook al zo boeiend!

We eindigden in de tuin, bij de aanbouw waarin Piet graag rondlummelt. We zagen een prachtprieeltje en toen we even om het hoekje loerden zagen we ook Marinus Boezem zitten, verdiept in een krantje. Die keek niet op, van een beetje lawaai in zijn tuin. Ook niet van zijn krantje trouwens. We vonden het wel best. We hadden in die twee uurtjes meer gehoord en gezien dan we konden verwerken. En dan was Ellen nog niet eens thuis die middag ook! We gaan daarom zeker nog eens terug, om dingen iets gedoseerder tot ons te nemen. Maar één ding is zeker: we waren onder de indruk en zijn dat nu nog steeds. Piet is De Stad!

Meer lezen en bekijken:

pietdieleman.nl

en de video op YouTube.

Binnenkijken bij Piet Dieleman

Piet Dieleman en de slag om licht

www.nrc.nl/nieuw…47-a704690

bosdijk.info/achte…rweeshuis/

digitaal.dezb.nl/beeld…Middelburg

Prent Molenwater 18e eeuw: Beeldbank Zeeuws Archief
Krantenknipsels PZC 1990 en 2000: Krantenbank Zeeland ZB Planbureau en Bibliotheek van Zeeland

18-07-2017