Geplaatst op 13 juni 2018

Bewonersconsultatie deel 2: Ernst Sjouke over Plan Molenwater

Bij de laatste bijeenkomst met de bewonerswerkgroep van Plan Molenwater, op 17 mei, zagen we ook Ernst Sjouke zitten. Nu komen we hem wel vaker tegen, maar dáár hadden we hem niet verwacht. We wisten niet dat hij in de omgeving van het Molenwater woont. Pas twee weken later leerden we van Ernst dat hij ook helemaal geen buurtbewoner ís: hij woont in de Bellinkstraat.

Dat hij desondanks in de werkgroep belandde heeft alles te maken met betrokkenheid bij de stad. Op een Middelburgs terras legde hij uit dat hij zich regelmatig ergert aan het beleid ten aanzien van de (her-) ontwikkeling van gebouwen, gebieden of straten. Zonder lang te hoeven nadenken somde hij een paar voorbeelden uit het verleden op, variërend van de oude gevel van café ‘’t Sincken Tooghje’ die voor de nieuwbouwappartementen in de Beddewijkstraat had kunnen blijven staan, tot de in zijn ogen saaie mix van bestrating en straatverlichting van Middelburg. “Je zou niet moeten willen dat alles er hetzelfde uitziet. Juist in een kleine stad als Middelburg is een eigen aanblik voor buurten van belang. Je moet streven naar diversiteit.”

Maar Ernst is niet alleen kritisch. Hij ziet dat er vooruitgang wordt geboekt en dat de kwaliteit van leven op veel plekken in Middelburg toeneemt. Hij houdt van de stad. “Ik woon hier nu 15 jaar en vind het oprecht een van de mooiste steden van Nederland.” Die liefde voor de stad was óók een drijfveer om tot de bewonerswerkgroep toe te treden. “Een vriendin, Kaya van de Grift, attendeerde mij op de oproep van de gemeente. Ik heb toen een mailtje gestuurd en gemeld dat ik ook wel een paar ideetjes had. Ik was van harte welkom.”

Ernst kijkt positief terug op de zes bijeenkomsten met de werkgroep, al was hij soms ook verbaasd over het verloop van het samenwerkingsproces. Die samenwerking ging vrij vlot de goede kant op, maar er waren ook deelnemers die de indruk wekten dat ze het liefst helemaal niets veranderd zouden zien. Ernst vindt dat landschapsarchitect Jan van Minnebruggen en de gemeente daar goed mee zijn omgegaan. Hij heeft zelf ook over van alles en nog wat een mening en houdt kritiek zelf ook niet voor zich. Dat vonden de betrokken partijen juist prima. Hij voelt zich achteraf echt gehoord. Na de bijeenkomsten kon er bijvoorbeeld gewoon gemaild worden met Jan, om van gedachten te wisselen over bepaalde punten.

Maar met mensen die alleen maar kritiek hebben, die niet naar anderen willen luisteren en die niet constructief meedenken kon het team begrijpelijkerwijs minder goed uit de voeten. Die mensen verdwenen in de loop van het traject echter vanzelf. In grotere groepen lossen zulke dingen zich meestal vanzelf op. Het leidde uiteindelijk tot een sfeer die steeds prettiger werd. “In het begin was het soms te emotioneel. Je bent toch niet meteen een vijand, als je iets anders vindt of ervaart?

Ernst is blij dat het definitieve ontwerp van het Molenwaterpark er nu ligt en heeft er alle vertrouwen in dat het iets moois zal gaan worden. Op voorhand had hij de wens en de hoop het dat park meer een geheel zou gaan worden, en dat is precies waar in het ontwerp op wordt ingezet. Natuurlijk zijn er ook fundamentele eisen aan het park gesteld die om offers vroegen, of om een alternatieve benadering, maar Ernst begrijpt ook wel dat zulke dingen soms onvermijdelijk zijn. Uiteindelijk is de estheticus in hem tevreden. En hoopvol.

Gerelateerd:

wijzijndestad.com/verhalen/bewonersconsultatie-marie-swenne-over-plan-molenwater/


Delen op