Geplaatst op 04 augustus 2018

In memoriam: Halil Turkdogan

Ach, Halil!

Dat het niet goed ging met Halil Turkdogan wisten we, maar we hoorden deze week pas dat hij drie weken geleden is overleden. Dat is droevig nieuws. Halil was een mooie Middelburger.

Als we zouden beweren dat we hem heel goed kenden zouden we overdrijven, maar we kenden hem wel al lang. Toen wij rond 1986 voor het eerst – een beetje stiekem nog – naar Seventy-Seven gingen was hij daar al tien jaar vaste klant. Hij was altijd behoorlijk op zichzelf. Rustig en bedachtzaam. Maar hij vergat nooit de wereld om zich heen. Hoe vaak het niet gebeurde dat er een barman of barvrouw naar ons tafeltje kwam met de vraag of we misschien iets wilden drinken van Halil. Hij was ook vriendelijk en sociaal.

Donderdag spraken we met zoon Ozan Turkdogan. Die vertelde graag hoe zijn vader ooit in Middelburg was beland. Ozan leerden we kennen in de tijd dat we nog achter de inlichtingenbalie van de Zeeuwse Bibliotheek werkten. Hij verdiepte zich voor zijn studie in De Grijze Wolven, een rechtse groepering in Turkije. We voerden daar toen mooie gesprekken over, maar we leerden deze week dus pas dat Ozan die interesse in politiek niet van een vreemde heeft. Halil was zijn grote inspirator. Na het bloedbad van Sivas in 1993 (zie Wikipedia) sprak Ozan vaak met zijn vader over zulke dingen. Halil was geboren in de Turkse provincie Sivas en is daar ook begraven.

Ozan legde uit dat zijn vader niet als klassieke gastarbeider naar Nederland was gekomen, maar als familie daarvan. Tot begin jaren 70 werden mensen uit o.a. Turkije en Marokko door Nederlandse bedrijven en de overheid uitgenodigd om hier te komen werken, ook een zwager van Halil. Die zwager liet later familie overkomen. Het leven was hier beter dan daar. Dat ondervond ook Halil toen hij in 1976 naar Middelburg verhuisde. Hij was een van de eerste Turken die zich hier vestigde en daarmee nog een beetje een bezienswaardigheid. Buren kwamen uit nieuwgierigheid op bezoek. Turkse mannen ‘lagen goed in de markt’. Ozan vertelde dat veel van die mannen kinderen verwekten bij Nederlandse vrouwen. Zijn vader ook. Hij was toen nog niet getrouwd.

Het was de bedoeling dat Halil eerst naar school zou gaan maar daar haakte hij al snel af, zoals oud-docent Jaap Gesink zich ook nog wel herinnert. Halil koos ervoor om te gaan werken. Eerst bij Focus Veilig, later, van 1979 tot 2014, bij Vitrite.

Hoe hij het leven in Zeeland nu precies heeft ervaren kunnen we hem nooit meer vragen, maar feit is dat hij hier nooit meer is weggegaan. Naast zijn werk in loondienst begon hij later ook nog een goedbezocht koffiehuis in Vlissingen en hij maakte deel uit van een Turks/Zeeuws voetbalteam. Hij hield van voetbal. Als Aleviet bezocht Halil de moskee nauwelijks maar binnen de Turkse gemeenschap op Walcheren was hij een geliefde en gerespecteerde man. Hij stond bekend als een belezen type. Maar er zijn natuurlijk ook dingen waar hij minder trots op was. Zo was hij een van de eersten binnen die gemeenschap die ging scheiden, in de jaren 90. En bij een incidentje in een café heeft hij voetballer Danny Blind ooit geslagen, iets waar Ozan na al die jaren overigens nog wel om kan lachen.

Op de foto zien we Halil met de kinderen op schoot. Links Melisa Türkdoğan, rechts Ozan. Het is een beetje laat, maar we wensen hen alsnog veel sterkte met het verlies van hun vader. Alle andere nabestaanden natuurlijk ook.

We heffen nog een laatste glas op Halil en roepen: Jij bent De Stad. Of in het Turks: Sen şehirsin!

Rust in vrede Halil.


Delen op

Met elkaar houden we de stad open.
#bewustmiddelburg

Bekijk snel alle maatregelen voor de binnenstad van Middelburg. Met elkaar houden we de stad open.
Alle informatie is te vinden op deze pagina.

Bewust Middelburg