Geplaatst op 22 februari 2018

Kees La Soe: 45 jaar ondernemer in Middelburg

Dat Kees La Soe er na precies 45 jaar mee gaat stoppen wisten we al, maar hoe kijkt deze specialist in tropische vissen daar zelf eigenlijk op terug? Afgelopen maandag vroegen we het hem. Kees en zijn Heleen hadden ons uitgenodigd om wat te komen drinken.

Het gesprek had niet beter kunnen beginnen. Toen wij de winkel betraden stond Kees daar juist met Norwin, een hele vrolijke gast die nog een tijdje onze collega was bij Ontop in Middelburg, dat toen nog Amgas heette. Het werk daar (kachelpijpen fabriceren) was met vlagen behoorlijk eentonig maar als je met Norwin werkte was het altijd een klein feest. Antilliaanse humor is mooie humor. Dik 20 jaar later bleek Norwin nog net zo vrolijk als toen, maar hij was wel een beetje verdrietig over de sluiting van de winkel van Kees. Hij komt er al jaren en weet zich nog niet zo goed raad met de situatie. Toen we hem vroegen waar hij voortaan dan zijn vissen zal kopen moest hij het antwoord schuldig blijven. “In Hoogerheide ofzo?”

Even later vertelde Kees dat er echt nog wel adresjes zijn in Zeeland, maar dat hij inderdaad een gat achterlaat. Zo groot als in de jaren 70 t/m 90 is zijn klantenkring niet meer, maar veel liefhebbers van vissen en aquaria wisten hem nog altijd te vinden. Ook Norwin dus. Natuurlijk gaat Kees hen ook missen, maar van opzien tegen zijn pensioen is beslist geen sprake. “Die geraniums kunnen nog wel even wachten”. Vervolgens vertelt Kees het een en ander over zijn persoonlijke geschiedenis. Geboren in Arnemuiden, getogen in Den Haag en Scheveningen (“eigenlijk ook een soort vissersdorp”).

Hij kwam op zijn 20e naar Middelburg nadat hij als scholier die in Ellewoutsdijk woonde al vakantiewerk had gedaan bij een hengelsportwinkel in Goes. Daar besloot hij dat hij zijn eigen zaak wilde beginnen. Z’n vader hielp hem daarbij en zorgde ervoor dat hij kon beginnen in Middelburg, in het stokoude pand op de hoek van de Kromme Weele en de Penninghoeksingel. Kees pikte nog net een staartje mee van de subsidiegolf van eind jaren 70, die mensen die oude monumentenpanden wilden renoveren, ondersteunde. Zo kon hij later een echte winkel maken van het pand.

In die 45 jaar zag hij uiteraard veel veranderen. Na de grote verbouwing kon hij werken met zoutwatervissen, dat sloeg toen in als een bom. Een paar jaar later scoorde Kees flink met karpers, Koikarpers om precies te zijn. Aanvankelijk vonden veel mensen het belachelijk, om 100 piek neer te tellen voor zo’n vis, terwijl een grote goudvis maar 12,50 gulden kostte, maar later werden de koi mateloos populair. Kees deed er zijn voordeel mee. Maar ook Kees plukte de wrange vluchten van het internettijdperk. Mensen gingen meer online kopen en kregen andere hobby’s. Aquaria zijn niet meer zo hip als ze ooit waren. Kees had er zijn boterham nog wel aan, daar niet van, maar als het pand niet zijn eigendom zou zijn geweest, dan had hij misschien al eerder moeten stoppen. “Dan is het niet op te brengen. Dat is ook de reden waarom ik nooit heb overwogen te verhuizen naar aan A-locatie in Middelburg.”

Als we daar over doorpraten leren we dat er ook nog wel andere redenen waren om niet te verhuizen. De Kromme Weele beviel en bevalt gewoon heel goed. Kees somt moeiteloos alle bedrijven op die er nog zitten of ooit zaten, van Don Risicobeheer tot een zieleknijper die er ooit een praktijk had. De straat was in 1973 wel heel anders dan nu natuurlijk. Ter illustratie: pas een half jaar na de opening van de winkel van Kees opende De Mug, aan het andere eind van de straat. Desondanks was Kees zich er altijd van bewust dat hij “aan het eind van de loop van de stad” zat. Hij zag de Middelburgse Braderie ontstaan maar kon er nooit van profiteren. Van de vogelkooien die hij speciaal voor de gelegenheid kocht verkocht hij de laatste exemplaren pas vele jaren later. Hij moest het toch vooral hebben van die mond-tot-mondreclame van zijn vaste klanten. “Die hielpen me echt. Soms werden mensen in tuincentra elders op Walcheren door mijn klanten op de schouder getikt: “Beter ga je naar Kees La Soe!” Prachtig toch?”

En zo vertelt Kees nog een paar verhalen. Over die klant die lang twijfelde over de aanschaf van een grote bak van 3 meter, die uiteindelijk slechts met pijn en moeite (en hulp van Vogel en Melis) naar boven kon worden getakeld. Toen dat dreigde mis te gaan zei een maatje van Kees tegen die klant dat hij ‘m dan maar in de tuin moest begraven. Dan had hij een mooie vijver. Kees kan er jaren later nog altijd hartelijk om lachen.

Spijt heeft hij nergens van. “Schrijf er maar bij dat de winkel voor mij een dot van een levensinvulling was. Winkeltje spelen was mijn lust en mijn leven”. “En vergeet ook niet te melden dat ik heb ervaren heb dat er genoeg mensen zijn die niet sporen of deugen, maar dat er nog veel meer goeien zijn!”

Heleen, die tegenover hem zit, glimlacht. “Kees is echt een mensenmens hè”. Die indruk kregen wij inderdaad ook al. Als we vertrekken wensen we Kees en Heleen veel geluk met alle dingen die komen gaan vanaf april. Een ding weten we zeker: of ze nu gaan reizen of bridgen: vervelen zullen ze zich niet.

Bedankt voor die 45 jaar Kees. Jij bent De Stad!

Gerelateerd:

wijzijndestad.com/verhalen/kees-la-soe-gaat-stoppen/

Historische foto’s: Beeldbanken ZB Planbureau en Bibliotheek van Zeeland, Zeeuws Archief en Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Knipsels PZC en Faam: Krantenbank Zeeland ZB Planbureau en Bibliotheek van Zeeland


Delen op