array(1) {
  [0]=>
  int(25972)
}

Rust in vrede Piet

Ach, Piet!

Maandag kregen we het verdrietige bericht dat Piet van der Burgh vorige week op 65-jarige leeftijd is overleden, na een half jaar van strijd tegen een slopende ziekte.

We zouden overdrijven als we zouden beweren dat we Piet heel goéd kenden. Het feit dat we niet meteen wisten wie er bedoeld werd in het bericht zegt misschien al genoeg. Wij, en met ons vele anderen uit het Middelburgse uitgaansleven, kenden Piet alleen bij zijn bijnaam: Piet Bril. Er waren ook mensen die hem ‘Piet amanuensis’ noemden, naar zijn werk bij de CSW, het werk waar hij zoveel van hield.

Maar we kenden Piet wél al heel lang. Toen we halverwege de jaren tachtig voor het eerst naar het café gingen was hij er al jaren een bekende verschijning. Toen we in de jaren negentig zelf barmannen werden leerden we hem wat beter kennen. Piet kon zijn buien hebben, en zich soms afzonderen van de andere klanten in de zaak, maar hij was altijd in voor een praatje. Met hem kletste we echt over van alles en nog wat, al vertelde hij over zijn privéleven nooit zo veel.

Aanvankelijk dachten we dat Piet vooral een stamgast was van Seventy-Seven, maar toen we aan de slag gingen met Middelburg Dronk ontdekten we al snel dat hij gezien was in vele zaken. Je ziet hem bijvoorbeeld ook op oude foto’s van het voormalige café De Klos aan de Vlasmarkt. Later begrepen we dat hij ook graag in café De Geere kwam en de laatste jaren zelfs wel eens in de Hoppit in Vlissingen, omdat hij werkzaam was bij CSW Bestevaer in die stad.

De laatste keer dat we hem spraken moet ergens eind vorig jaar geweest zijn, in Bar American. Ook dáár kwam hij regelmatig. Het was een heel leuk gesprek, waarin Piet honderduit vertelde over allerlei figuren en dwarsverbanden binnen de Middelburgse horeca in de jaren zeventig en tachtig. Het was dusdanig veel informatie dat we hem die middag herhaaldelijk vroegen of hij niet te porren was voor een portret, waarin hij zijn kennis van de lokale horecageschiedenis zou delen. We zagen aan Piet dat hij het waardeerde dat we het vroegen, maar hij hapte niet toe. Piet hoefde niet zo nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan.

Waarom nu dan toch een laatste groet? Omdat we vinden dat Piet het verdient. Meer dan veertig jaar lang in het uitgaansleven van de stad: dat is nogal wat. Voor ons gevoel is hiermee weer een van de iconen van de vorige generatie kroegliefhebbers verdwenen.

We wensen de zussen en andere nabestaanden veel sterkte met dit verlies.

En Piet zelf? Die danken we voor al die gesprekken van ooit.

Rust in vrede kerel!

Volgende verhalen

Afbeelding #000 voor het verhaal Helaas: the Athlete's Food Middelburg gaat stoppen
Helaas: the Athlete’s Food Middelburg gaat stoppen

Mensen die het vastgoedaanbod in Middelburg een beetje in de gaten houden zagen het pand aan Lange Delft 109 al een paar maanden te huur aangeboden worden, door de gebroeders […]

5 nov 2020
Afbeelding #000 voor het verhaal Sfeertje
Sfeertje

Maar zoals al eerder gezegd: er zijn ook lichtpuntjes gelukkig. Daar ís dat begin van de sfeerverlichting. Zie ook: https://wijzijndestad.com/verhalen/middelburg-winterstad-2020-lichtpuntjes/

5 nov 2020
Afbeelding #000 voor het verhaal De Achterkant van De Stad, augustus-oktober 2020
De Achterkant van De Stad, augustus-oktober 2020

Ok, we kiekten het afgelopen kwartaal niet zo gek veel achterkantjes van De Stad, maar het spelletje is te leuk om het over te slaan, nietwaar? Daarom toch weer 24 […]

5 nov 2020