Geplaatst op 22 januari 2020

Schiele

Dat we zo goed als totale nitwits zijn als het gaat om kunst is geen geheim meer, maar soms doen we pogingen he, om dingen te leren. De manier waarop is soms echter zo knullig dat we er uiteindelijk maar een beetje om lachen. Schaapachtig, uiteraard.
 
Neem nu dit beeld. We zien het al tijden. We passeren de etalage van Indigo lijstenmakerij & kunstenaarsbenodigdheden bijna dagelijks. Gek genoeg waren we er een soortje zeker van dat we de afgebeelde persoon herkenden, en het schilderij ook. Niemand vroeg er ooit naar, maar als dat wél zou zijn gebeurd hadden we vast iets achteloos gezegd als: “Oooooh. Dat is Rimbaud ofzo. Of Baudelaire. In het gekste geval Verlaine.” Niet dat we ook maar iets weten van Franse literatuur, maar ooit hadden we er wel les in. We wisten gewoon zeker dat het een van die mannen was.
 
Gisteren wilden we toch eens iets meer weten over dat schilderij. We lieten allerlei bloemen van het kwaad los op Google, maar tevergeefs. Niks. Damn. Of ‘merde’ zoals men dan in Frankrijk uitroept. Wie dan? Wat dan. Hoe dan?
 
Vanavond zagen we, na sluitingstijd, nog net Joost Roest de winkel verlaten. We besloten gewoon even aan te bellen en het te vragen. Dat vond Joost niet erg, gelukkig. “Rimbaud? Baudelaire? Nee Joh! De afgebeelde persoon is Egon Schiele!” Daar hadden we nog nooit van gehoord, maar toen Joost zei dat die ook ‘best gek’ was, geloofden we het meteen.
 
Ah. Schiele. Schiele!
 
 
Waar we die nu uiteindelijk van kenden? Misschien wel van het bezoek aan Indigo in 2015. Schiele!
 
 
Schiele, zeggen we toch? Schiele!
 

Delen op