array(3) {
  [0]=>
  int(41425)
  [1]=>
  int(41427)
  [2]=>
  int(41426)
}

Werken bij Vogel Verhuizingen in Middelburg, begin jaren 90

Nu we toch herinneringen aan ons lokale werkverleden aan het ophalen zijn: hadden we al eens verteld dat we ook twee jaar lang met veel plezier werkten bij Vogel Verhuizingen (Mondial Movers Nederland)?

Over onze tijd als verhuizers bij Vogel vertellen we ook bijna dertig jaar later nog altijd graag sterke verhalen. Dat die verhalen ‘m niet zitten in de duizenden dozen en meubelen waar we toen dagelijks mee op trappen liepen te banjeren lijkt ons duidelijk. Als verhuizer mag je gerust zeggen dat je zwaar werk hebt, zowel fysiek als vanwege het feit dat je vaak voor dag en dauw uit bed moet. Een werkdag bij Vogel begon niet zelden midden in de nacht, letterlijk. Een karwei begon namelijk stipt om 8 uur, ook als er ‘geladen’ moest worden in bijvoorbeeld Groningen of Limburg.

Omdat we in die periode net op onszelf woonden en ‘s avonds graag de hort opgingen hadden we vooral met die werktijden moeite. We versliepen ons regelmatig. Normaal gesproken hoef je dan niet te rekenen op een verlenging van je contract, maar wij hadden mazzel: ons appartementje aan de Bierkaai lag in veel gevallen op de route van de vrachtwagens. De meeste chauffeurs waren zo vriendelijk dan gewoon even aan te bellen. Dat ze daarbij voor straf eerst op de zeven deurbellen van onze buren drukten namen we aanvankelijk op de koop toe. Onze buurtjes echter niet. Na de zoveelste ochtendconfrontatie met woedende slaapkoppen besloten we een tweede wekker te zetten. Noem dat gerust een leermomentje.

Maar waarom dan toch nog altijd die grote verhalen? Welnu: als ‘verhuizers-emballeurs’ beleefden we bijna iedere dag een avontuur. Het was werkelijk krankzinnig. In de twee jaar dat we voor de firma werkten zagen we talloze panden van binnen, van kleine huurwoningen tot kolossale monumentenpanden. De ene dag verhuisden we de Commissaris van de Koningin van Amsterdam naar Middelburg, de andere zetten we, in samenwerking met politie en gemeentereiniging, de inboedels van wanbetalers op straat, in opdracht van een deurwaarder. Dat laatste was natuurlijk geen werk waar we trots op waren, maar spannend was het altijd wel. Als de achterstallige rekeningen niet alsnog werden betaald moesten wij aan de slag.

Aan die taferelen denken we nog regelmatig terug. Er was die vent die in een flat vier hoog een compleet gedemonteerd autoblok in zijn woonkamer had liggen, of die man die zijn seniorenflat jarenlang had volgebouwd met plastic tasjes, bloempotten en andere meuk. Een triest geval van vereenzaming en vervuiling uiteraard, maar het blijft ons vooral bij omdat er maar liefst twee en een halve vuilniswagen voor nodig waren om alles af te voeren. Uit een tweekamerappartement! Bizar.

Maar gelukkig lag de focus op echte verhuizingen. We kwamen zoals gezegd overal. Nu eens verhuisden we een complete bibliotheek (in 1990 verhuisde de Technische Bibliotheek van de Hogeschool Zeeland in Vlissingen naar de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg), dan weer een dame die achteraf toch een heer bleek te zijn. We vonden de hele dag al dat haar parfum zo zwaar was: het bleek dan ook aftershave te zijn. En wat te denken van die rijke en tevreden klant die zo’n beetje om de vijf maanden verkaste? Het leek wel of hij er schik in had ons steeds op te laten draven. Zelfs toen hij van Scheveningen naar Friesland vertrok gunde hij Vogel de klus. Voor zulke klanten liep je uiteraard een stapje harder.

Het contact met de klanten was ook vaak mooi. Omdat mensen je hun hebben en houwen voor een dag toevertrouwen, en zelf licht ontredderd zijn door alle veranderingen die een verhuizing nu eenmaal met zich meebrengt, ontstaat er een kortstondige maar goede band. Zeker als we de boel ook moesten inpakken was er geen ontkomen aan uitgebreide gesprekken. We moeten nog altijd lachen om die chauffeur dit terugkwam van een klus die uiteindelijk niet doorging. Een stel was van plan te scheiden en hij zou alles met hun gaan inpakken. Aan de keukentafel werd bij ieder kopje en lepeltje de geschiedenis ervan besproken: “Aaah, weet je nog schat, deze kochten we tijdens onze huwelijksreis in Londen”. Toen de eerste doos was ingepakt viel het paartje elkaar huilend in de armen. De scheiding was van de baan. Daar zit je dan, in je verhuizersoverall. Behoort relatiebemiddeling opeens ook tot je competenties.

Van dit soort verhalen herinneren we ons er dus tientallen. We hebben zelden zo veel gelachen tijdens ons werk als daar. Hoe leuk een dag precies zou worden hing uiteraard ook samen met de chauffeur met je wie als bijrijder mee mocht. Het was onderweg wel de bedoeling dat je elkaar een beetje scherp hield. Soms zat je zes uur samen op de weg, met stops bij bekende chauffeurscafés in heel Nederland. Een broodje bal met mayo was de standaard. En dan maar ouwehoeren over de toen nieuwe Topline van Scania, de DAF 95, of de bijzondere kwaliteiten van de Mercedes 1617. Al dat truckers- en verhuizersjargon zijn we nooit meer vergeten. We roepen nog regelmatig dingen als ‘hoog op!’, ‘die pakken we even vierkant’ of ‘eerst kopgoed’. En ‘nooit met lege handen lopen’ uiteraard. Dat doe je gewoon niet, punt.

We werden in die twee jaar niet alleen ingezet bij reguliere verhuizingen; we werden ook nog maandenlang ‘uitgeleend’ aan De Delta, dat toen nog Deltan heette. Het begon ermee dat we daar eens heen moesten voor een interne verhuizing. Op een gegeven moment werden we echter ingezet voor van alles en nog wat. Het hoogtepunt was dat we aan de slag mochten in het toen nieuwe centrale magazijn van die organisatie, in Goes. Wat hadden we het daar naar onze zin. Werken met computers! Transformators takelen! Manoeuvreren met asbest rioolpijpen en kabelhaspels! We leerden er rijden op verschillende heftrucks en mochten op zeker moment zelfs orders pikken met een enorme reachtruck. Daar reden we nog eens een hele stelling mee aan gort, toen we even vergaten dat we de autopiloot ervan hadden uitgeschakeld.

Ook toen volgde er echter geen ontslag. De chef daar keek niet zo nauw. Hij was zelfs zo makkelijk dat hij ons nog eens gebood een uiltje te gaan knappen in het rubbermagazijn, toen ik een nachtje slaap had overgeslagen voor een feestje in de disco. Juichend kwamen we die avond op de zaak in Middelburg: dat we ze die dag letterlijk slapend had verdiend. Dat kostte ons dus wél bijna onze baan. Zoiets doe je ook gewoon niet, als je baas je uitleent tegen betaling. Noem dat ook gerust een leermomentje.

Buiten dat leerden we nog veel meer bij Vogel. Wat hard werken is, bijvoorbeeld, maar ook hoe je efficiënt met beperkte ruimte omgaat (heus: in 40 kuub past minstens 39 kuub). We noemen maar een paar dingen. Ook essentieel was het inzicht dat je het maar zelden alleen kunt, en dat je altijd moet blijven communiceren. Heb je wel eens met een loodzware kluis op een trap gestaan met een collega, en dan verzuimen te melden ‘dat je ‘m niet meer kan houden’? Dat leer je snel af hoor.

Dertig later denken we ook aan de tijd bij Vogel terug met een grote grijns. Het waren twee fantastische jaren.

Foto: Vogel Verhuizingen

Volgende verhalen

Afbeelding #001 voor het verhaal Van pop-up naar permanent: Moves Concept blijft in Middelburg
Van pop-up naar permanent: Moves Concept blijft in Middelburg

Goed nieuws: MOVES Concept is een blijvertje! De winkel die in mei van dit jaar tijdelijke opende in Middelburg zal ook komend jaar in het pand aan Lange Delft 48 […]

17 dec 2020
Afbeelding #000 voor het verhaal Sterren voor Sterren: laat de Dagbehandeling Oncologie van het ADRZ stralen
Sterren voor Sterren: laat de Dagbehandeling Oncologie van het ADRZ stralen

Een oproepje: doe je mee aan de Postcode Loterij en heb je zo’n Kerstster ontvangen, waar je zelf niets mee doet? Geef die dan af bij de receptie van het […]

18 dec 2020
Afbeelding #004 voor het verhaal De Blowerdoortests van HZ Bouwkunde in Middelburgse Monumentenpanden
De Blowerdoortests van HZ Bouwkunde in Middelburgse Monumentenpanden

Heb jij ze ook al gespot deze maand, die rode doekconstructies in de deurgaten van monumentenpanden in de binnenstad van Middelburg, met zo’n grote ventilator erin?  Die constructies maken onderdeel […]

18 dec 2020