array(3) {
  [0]=>
  int(41698)
  [1]=>
  int(41699)
  [2]=>
  int(41700)
}

Zij zijn De Stad: Ad Hanneman

In de serie ‘Zij zijn De Stad’ deze week hier en in de Middelburgse & Veerse Bode: Ad Hanneman.

”De wéreld is mijn thuis! Dat zijn weliswaar niet mijn eigen woorden, maar ik herken mezelf in die kreet.” Ad Hanneman (1944) twijfelt geen seconde over zijn antwoord, als ik hem vraag waar hij zich eigenlijk het meeste thuisvoelt. We kijken op dat moment uit over Middelburg, vanaf de vijfde verdieping van serviceflat de Middelburcht, in de Griffioen. Daar woont Ad nu een jaar. Hij vervolgt: “ik wil hier wel blijven hoor. Middelburg is een fijne stad. Als ik de Lange Jan zie voelt dat altijd als thuiskomen, maar dat zegt verder niet zo veel; dat heb ik ook als ik die lelijke toren van de Sint-Lambertuskerk in Kerkrade weer zie.”

Daar, in de Oostelijke Mijnstreek van Zuid-Limburg, groeide hij namelijk op, in een katholiek gezin. Ad: “ik was altijd nogal op mezelf, opereerde het liefst op de achtergrond. Mijn vader had een dameskapsalon, die wel enige faam genoot in de wijde omgeving. Maar het was vooral mijn opa die me opvoedde. Hij had een timmerfabriek. Ik was zo vaak met hem dat veel mensen me geen Hanneman, maar Schijns noemden, naar hem. Ze dachten dat híj́ mijn vader was. En dat was hij ook wel een beetje.

Het was een wijze man, die me veel leerde over het leven en me in het gareel hield. Hij vond het belangrijk dat ik mijn school zou afmaken. Uiteindelijk heb ik de nodige opleidingen gevolgd en diploma’s behaald, maar zonder slag of stoot ging dat niet. Mijn keuzes van toen waren zeker niet altijd de juiste. Met mijn kappersdiploma heb ik bijvoorbeeld maar weinig gedaan. Ik was van plan om in de voetsporen van mijn vader te treden maar besefte al vrij snel dat het vak me niet lag. Ik besloot daarom eerst in militaire dienst te gaan, en ging daarna werken voor DSM.”

Omdat de perspectieven van de Staatsmijnen in Limburg niet best waren besluiten Ad en zijn vrouw hun heil buiten de provincie te zoeken. Hij gaat eerst aan de slag bij Esso, in het Botlekgebied, vervolgens bij Hoechst in Vlssingen, waarop het gezin Hanneman naar Middelburg verhuist. Eerst naar een huurwoning in Dauwendaele, vervolgens naar een koopwoning in de Koepoortstraat.

De tien jaar waarin hij voor Hoechst werkt zijn roerig maar interessant. Het hoogtepunt is de uitzending van Ad naar Wit-Rusland, voor het opstarten van een nieuwe fabriek. De anderhalf jaar die hij daar woont en werkt beschouwt hij nog altijd als een prachtig avontuur. “Dat was gewoon de mooiste tijd van mijn leven!” Bij Hoechst krijgt Ad ook de kans om allerlei cursussen te volgen op kosten van het bedrijf. Die kans grijpt hij.

Hij begint rond die tijd lol te krijgen in schrijven. Als lid van de vakbond en voorzitter van de bedrijfsledengroep van het concern schrijft hij linkse stukjes voor het ledenorgaan. Als de journalist Jeroen Terlingen hem later adviseert ook de journalistiek in te gaan besluit Ad diens raad op te volgen. Hij volgt de opleiding journalistiek aan de LOI en gaat na zijn vertrek bij Hoechst aan de slag bij de PZC, als sportjournalist. Ad is dan inmiddels ook gescheiden. Zijn huwelijk strandt in 1979, als zijn dochter en zoon tien en acht jaar oud zijn.

Ad maakt al vrij snel de overstap naar huis-aan-huisblad De Faam, omdat de sportredactie van de PZC wordt ingekrompen. Voor dat weekblad zou hij uiteindelijk meer dan vijfentwintig jaar werken. Veel Walchenaren kennen hem van zijn werk in die periode. Ad kijkt met plezier op de hele periode terug, maar heeft gemengde gevoelens over zijn laatste jaren bij de krant.

“Toen ik rond 1982 begon waren er nog werelden te winnen. Van de directie, met name van Pim de Pagter, kreeg ik de vrijheid om het weekblad om te buigen van een puur advertentieblad naar een uitgave met een wat meer journalistiek karakter. Dat was een lang proces, met de nodige weerstand, maar het lukte. Bij media in de VS keek ik bijvoorbeeld af hoe zij gebruik maakten van advertorials. Advertenties verpakt in verhalen: dat werkte goed en genereerde al snel meer omzet, en dus ook budget.

Dingen veranderden toen Wegener de kranten overnam. Ik had nooit hoofdredacteur moeten worden. Altijd maar vergaderen op bestuursniveau is niks voor mij, ik stuur veel liever een kleine redactie aan. En ik heb altijd volgehouden dat artikelen op afstand moesten blijven. Geen marketingcursus die me op andere gedachten kon brengen.”
Ad is nu al bijna dertien jaar met pensioen, maar schrijven doet hij nog steeds. Zo overweegt hij om zijn korte verhalen te bundelen, verhalen waarmee hij de taboes rondom kanker weg wil nemen, een ziekte waar hij zelf ook te maken mee kreeg, en nu voor wordt behandeld. Het perspectief is goed, gelukkig.

Ik ben benieuwd naar die bundel, maar wat mij betreft publiceert Ad meteen ál zijn verhalen, desnoods in een paar delen. Zo nu en dan deelt hij heerlijke herinneringen op Facebook, waarvan hij de meeste na enige tijd weer verwijdert. Dat is zonde, want het is maar wát interessant om te lezen over die tijd in Rusland. En heus: zijn enthousiaste verhalen over wonen in Arnemuiden, Nieuwland en Westkapelle, of in die woonwagen tussen Middelburg en Koudekerke (“de beste tijd, op Rusland na!”), smaken naar meer, meteen.

Om over al die dingen waarover we slechts zijdelings spraken nog maar te zwijgen. De liefde voor de paardensport bijvoorbeeld, zijn vakkennis, of de vrouwen in zijn leven. Ik ben er benieuwd naar. Ook als Ad er nog niks over heeft gezegd weet je dat hij er veel over kan vertellen.

Volgende verhalen

Afbeelding #008 voor het verhaal Kerstavond 2020 in met Visspecialisten Danny en Jordy van Schaik
Kerstavond 2020 in met Visspecialisten Danny en Jordy van Schaik

Normaal gesproken is 24 december een dag waarop Middelburg bruist. Tegen de achtergrond van Middelburg Winterstad doet de ene helft van de stad de laatste inkopen voor Kerst, terwijl de […]

28 dec 2020
Afbeelding #001 voor het verhaal Wij zijn De Stad 2020: Kunst en Cultuur
Wij zijn De Stad 2020: Kunst en Cultuur

Kwamen we ook een beetje toe aan kunst en cultuur in Middelburg, in 2020? Toch wel, al was de agenda akelig leeg, tussen maart en december. Bijna geen concerten of […]

29 dec 2020
Afbeelding #010 voor het verhaal De Achterkant van De Stad, november-december 2020
De Achterkant van De Stad, november-december 2020

De laatste in de serie ‘De Achterkant van De Stad‘ van dit jaar. Een paar makkelijke, vooral omdat we ze vanaf dezelfde plek namen (maar te leuk vinden om niét […]

30 dec 2020