Geplaatst op 18 mei 2020

Zij zijn De Stad: Bert van Leerdam

Negenhonderd woorden en dan staat er nog bijna niks in. Niks over die drive-in shows in al die dorpen of over die keer dat Adje Visser het nakijken had met z’n toppop. Niks over die Playboy die hij maakte met Chantalle Wevers te Loo, waar ik ook nog stukjes voor mocht schrijven. Sowieso niets over de vrouwen in zijn leven. En ook niets over al die mooie piratenzenders, of over de 60.000 foto’s die hij maakte en nog steeds bezit. Jullie voelen het al: een uurtje Bert van Leerdam vat je niet zo gemakkelijk samen, laat staan een leven Bert! Toch een poging, in de serie ‘Zij zijn De Stad’:

“Terug. Ik moet nog minstens tien keer terug naar Bert.” Als ik na een uurtje kletsen met Bert van Leerdam (1956) weer op m’n fiets spring, schiet dié gedachte als eerste door mijn hoofd. We hadden afgesproken bij hem thuis aan de Seissingel, schuin tegenover de Seismolen in Middelburg, met de bedoeling het vooral over de Bert van nu te hebben. Over Berts tijd bij Omroep Zeeland en andere Zeeuwse media is immers al zo veel geschreven.

Maar natuurlijk liep het anders dan gepland. Het prettige gesprek schoot alle kanten op, meteen al. Het past bij Bert, die nu eenmaal vol verhalen zit en die zich niet geroepen voelt zich aan allerlei regeltjes te houden. “Ik heb m’n hele leven lang lekker kunnen spelen. Dat blijf ik doen. Niks mis mee toch?” Hij zegt het met de pretoogjes die ik al zo lang ken. Hij zegt het zoals alleen Bert het kan zeggen.

Ik leerde Bert ergens in de tweede helft van de jaren tachtig kennen. Waar ik hem voor het eerst zag weet ik niet meer. Misschien was in het zijn rol als DJ bij Cavern in de Beddewijkstraat, of als klant bij café Meccano op het Damplein. Bert zag je overal in die tijd en of je hem nu kende of niet: hij was altijd even hartelijk. Als ik begin over die tijd leer ik dat het voor hem eigenlijk een soort overgangsperiode was. Voor 1989 was hij ambtenaar bij de gemeente Veere, en ging hij als DJ los in clubs, jeugdsozen en bij piratenzenders. Ook toen was hij al veel bezig met fotografie. Daarna zou hij zich, bij Omroep Zeeland, veel meer ontwikkelen tot presentator, journalist en verbinder.

“Noem me gerust een media- en cultuurman. Ik ben geïnteresseerd in alle dingen waar mensen zich mee bemoeien. Daarom maak ik zo graag interviews en foto’s. Ik wil alles van mensen weten. En juist vanwege die oprechte interesse ben ik overal welkom. Ik ben een allemansvriend, tegen wil en dank misschien wel. Dát heeft veel te maken met vertrouwen. Ik neem mensen niet in de zeik, ik wil niemand beschadigen.”

En het is waar: Bert heeft die gunfactor ‘aan zijn kont hangen’. Ik zag het begin dit jaar nog in de Zeeuwse Concertzaal, waar Bert als presentator de artiesten voorstelde aan een zaal vol ouderen. In die tien minuten maakte hij een dolletje met met Han Polman, legde hij dingen uit over de muziek, en nam hij het publiek mee door Zeeuwse grapjes te maken. Ik voelde dat de zaal hem voelde, net zoals Zeeuwse radioluisteraars hem voelden in de tijd dat hij ‘Uurtje Bert’ voor de omroep maakte. ‘Bert is er een van ons, die doet tenminste niet zo overdreven.’ Of de mensen dat ook écht denken als ze Bert zien en horen weet ik natuurlijk niet, maar zoiets stralen ze uit.

Bert kijkt met genoegen terug op alle dingen die hij heeft gedaan, maar als ik hem vraag welke periode hij de mooiste vond begint hij meteen over Sociëteit ’t Podium, de bar-dancing die tussen 1979 en 1982 was gevestigd in Middelburg. “Dat was echt een toffe tijd. Lekker pionieren. Moet je je voorstellen: dat ik dan naar Londen ging om daar platen te kopen van bands als U2 en Simple Minds. Niemand kende die muziek toen nog. En dan op zaterdagavond zien dat een ramvolle tent in Middelburg uit z’n dak stond te gaan. Prachtig!”

Alle dingen die Bert deed doet hij nog steeds, maar als ZZP’er is hij in de loop van de tijd wel andere nadrukken gaan leggen. Nu wordt hij vaak ingehuurd voor het maken van films en commercials, als presentator en dagvoorzitter én voor mediatraining en -adviezen. Hij vindt het allemaal even leuk. Vaak maakt hij gewoon iets moois voor zijn plezier en brengt hij het pas later aan de man of vrouw, als het moment daar is.

Zo maakte hij nog niet zo lang geleden een documentaire over het Veerse Meer, die nu goed van pas komt bij de gebiedsvisie die de Provincie aan het ontwikkelen is. Berts samenwerking met anderen ontstaat vaak spontaan, al is het natuurlijk wel zo dat hij de provincie en zijn doelgroepen goed kent, een enorm netwerk heeft en goed in staat is om in kansen te denken. Bij Bert snijdt het mes altijd aan meerdere kanten.

Maar als je het mij vraagt wint de spelende mens die Bert is het altijd van de zakelijke. Hij doet alleen dingen waar hij plezier in heeft, en waarbij hij zichzelf kan zijn. Dat betekent ook dat hij ook dingen doet zonder er geld voor te vragen. Hij geeft je doorlopend adviezen en tips. Bert herkent dingen in mij, en ik in hem. “Ik wil je best eens laten zien hoe je zonder veel moeite het geluid van je filmpjes kunt verbeteren hoor”, of: “laat je toch niet gekmaken door zo’n figuur, die is gewoon jaloers op dat wat je doet.”

Pas na een paar dagen dringt goed tot me door wat Bert zich allemaal terloops liet ontvallen. Het zijn leerzame en oprechte opmerkingen, gratis lesjes van een mediaman die al vierenzestig jaar overal doorheen danst. Reken maar dat ik er m’n voordeel mee doe!

bvlmedia.nl


Delen op

Met elkaar houden we de stad open.
#bewustmiddelburg

Bekijk snel alle maatregelen voor de binnenstad van Middelburg. Met elkaar houden we de stad open.
Alle informatie is te vinden op deze pagina.

Bewust Middelburg