Geplaatst op 09 september 2019

Zij zijn De Stad: Loes Beenhakker

In de serie ‘Zij zijn De Stad’ deze week hier en in de Middelburgse & Veerse Bode: Loes Beenhakker, die dit jaar het 10-jarig jubileum van haar praktijk Verzachting viert. Zij is De Stad!

“Het grote verschil met drie jaar geleden? Ik haal mijn inkomen nu volledig uit de praktijk. Het gaat prima met Verzachting!” Met ‘Verzachting’ doelt Loes Beenhakker (1966) op haar coaching- en massagepraktijk in Middelburg, waarover we in 2016 al eens met elkaar spraken, voor het platform Wij zijn De Stad. Ik leerde toen dat Loes onder meer is gespecialiseerd in tactiel stimulering, een vorm van massage door middel van een ritmische en gestructureerde manier van aanraken, die het ‘knuffelhormoon’ oxytocine centraal stelt. Omdat de praktijk tien jaar bestaat hebben we nu weer afgesproken, maar nu om het over Loes zelf te hebben. Wie is ze eigenlijk? Is ze een geboren Middelburgse?

“Zo voel ik me wel, maar ik ben geboren in Alphen aan de Rijn en woonde van mijn tweede tot zesde levensjaar in Ermelo. In 1972 verhuisden we naar Middelburg, toen mijn vader – hij was brandweercommandant – daar een aanstelling kreeg. Aan mijn vroege jeugd bewaar ik niet zo gek veel herinneringen, alleen een paar van die gekke dingen. Als klein meisje mocht ik bijvoorbeeld graag zand in mijn mond stoppen. Dat knarsende gevoel tussen mijn tanden staat me nu nóg bij.”

In Middelburg groeit Loes op in de Griffioen, in de President Kennedylaan om precies te zijn. Ze begint op de voormalige Griffioenschool, later gaat ze naar de Griffioen MAVO. Ze voelt zich er thuis. “Ik was echt een buitenkind. Ik ging heel vaak de weilanden achter de wijk in, om lekker over slootjes te springen en een beetje rond te dwalen. Voor mijn moeder, die een mooie rozentuin had, ging ik daar altijd op zoek naar koeienvlaaien. Rozen hebben goede mest nodig hè?”

Als ik Loes vraag of ze over het algemeen een braaf of een stout kind was hoeft ze niet lang na te denken. Ik was braaf, misschien wel té braaf. Mijn broer was de rebel, ik het aangepaste meisje. Ik was de bemiddelaar, het verzoenende type. In die zin was al dat buitenspelen misschien ook wel een soort vlucht. Ik ging conflicten maar wat graag uit de weg. In de puberteit veranderde dat nauwelijks. Ik was niet zo wild. Ik was vooral veel te vinden op de manege in Vrouwenpolder. Ieder weekend in weer en wind op mijn fietsje daar naartoe: ik deed het met alle plezier.”

Op haar zestiende krijgt Loes verkering met de man die ook de vader van haar twee zonen zou worden. In 1985 gaat het stel samenwonen, in 1989 trouwen ze. In de tussentijd doorloopt ze de Pedagogische Academie maar na het behalen van haar diploma merkt ze al snel dat de perspectieven op de arbeidsmarkt niet al te best zijn, voor kinderjuffen. Er zijn gewoon geen vacatures. Daarom pakt Loes allerlei baantjes aan via uitzendbureau’s. Die bevallen lang niet allemaal, maar als ze in 1988 bij lijstenmakerij en kunsthandel ’t Zeepaardje op de Vlasmarkt belandt merkt ze dat ze echt aardigheid heeft in het werk en een goede klik heeft met de eigenaars.

De tijdelijke job wordt een vaste baan. In korte tijd leert ze het vak. Als de eigenaars haar zeven jaar later vragen of ze de zaak wil overnemen besluit ze dat echter niet te doen. Ze kiest ervoor om voor haar kinderen te zorgen. “Het was gewoon niet op te brengen, maar ik heb later nog wel een tijdje gewerkt voor hun opvolgster. Toch beviel het werk me zó goed dat ik na de scheiding van mijn man in 2000 naar lijstenmakerij Indigo in de Lange Noordstraat ben gestapt, met de vraag of hij werk voor me had. Dat had hij zeker. Voor hem heb ik uiteindelijk tot 2017 gewerkt!” Dat Loes nooit voor een klas heeft gestaan vindt ze best jammer, maar spijt van haar opleiding heeft ze niet. “Mijn pedagogische kwaliteiten zijn zeker niet verloren gegaan, ik pas dingen die ik toen heb geleerd nog steeds toe in mijn praktijk.”

Loes past meer dingen toe in Verzachting, ook haar persoonlijke ervaringen. Ze trouwde en scheidde nog een keer en leerde mede daardoor hoe belangrijk zelfrespect is, en dat je goed voor jezelf moet zorgen, op een authentieke manier. Ik ben veel te lang een pleaser geweest, ten koste van mezelf. Dat is nu anders. Dat onbekommerde kind zit nog wel in me hoor, reken maar, maar dat kind gaat nu wel hand in hand met de volwassen vrouw die ik ook ben.”

Zo is balans gaandeweg de basis geworden van de dingen die Loes doet. “Moet je je eens voorstellen: in 2005 vroeg een cursusleider wat we zouden willen doen als we wisten dat we nog maar een half jaar te leven zouden hebben. Ik dacht toen meteen aan een praktijk voor coaching en massage. In 2009 begón ik die praktijk ook en nu vier ik nota bene het tienjarig jubileum ervan. Daar ben ik blij mee hoor, en trots op!”

Waarom precies weet ik ook niet, maar het voelt als vanzelfsprekend, dat Loes doet wat ze doet. Het past gewoon goed bij het soort mens dat ze is. Braaf? Misschien wel, maar zeker niet saai. Ze is warm en betrokken, geïnteresseerd en ervaren. Een mooie Middelburgse, dat is ze!

Gerelateerd:

wijzijndestad.com/verhalen/verzachting-de-tactiel-stimulering-van-loes-beenhakker/


Delen op