Geplaatst op 19 augustus 2019

Zij zijn De Stad: Raymond van de Ven

In de serie ‘Zij zijn De Stad’ deze week hier en in de Middelburgse & Veerse Bode: Raymond Van de Ven. Een Middelburgse dichter en schaker die nota bene in Duitsland is geboren. Maar daar woonde hij dan weer wel in de Middelburger Straße. We bedoelen maar!

“Tussen leemtes en hiaten/lacunes zwarte gaten/rest mij enkel nog het weten/dat ik toch wat ben vergeten.” Als je in gesprek bent met Raymond van de Ven (1975) moet je er niet van opkijken als hij opeens een van zijn gedichten begint voor te dragen. Of het nu op straat is, of in een afgeladen horecagelegenheid waar de muziek veel te hard staat: soms begint hij gewoon. Waarschijnlijk om het voordragen een beetje te oefenen, maar ook zeker om te kijken hoe je er op reageert.

Raymond treedt ook regelmatig op voor een groter publiek. In de bibliotheek bijvoorbeeld, of tijdens de Kunst en Cultuurroute Middelburg. Recent schreef hij zich in voor de voorronde van de Spoken Awards 2019. Desondanks beschouwt hij zichzelf meer als liefhebber dan als een echte dichter. “Het is vooral een hobby, al zou ik het ook best wat professioneler willen doen. Stadsdichter worden bijvoorbeeld, dat lijkt me wel wat.”

Raymond voelt zich een echte Middelburger, maar hij kwam ter wereld in Duitsland. “Mijn vader was militair en verhuisde continu voor zijn werk. Toen ik werd geboren was hij gestationeerd in de omgeving van de stad Bramsche, boven Osnabrück. Daar weet ik niet veel meer van, maar een grappig detail is dat we daar in de Middelburger Straße woonde. Dat vond mijn vader, als echte Zeeuw, wel mooi. In 1980 verhuisden we naar Eindhoven, waar we vier jaar hebben gewoond. Ook aan die stad heb ik niet bijster veel herinneringen. Dat ik er PSV’er ben geworden ja, en dat ik er wel eens op stekelbaars zat te vissen.”

Rond 1984 keert de familie van de Ven terug naar Middelburg. Raymond beschouwt dat nu nog steeds als een keerpunt. “Aanvankelijk vond ik het helemaal niet zo leuk. Kinderen verhuizen nu eenmaal niet zo graag op die leeftijd. Maar later kwam dat wel goed. We belandden in de Banckertstraat, achter Cafetaria Lammers. Een prima buurt was dat.” Groeide hij dan ook op in ’t Zand? Toch niet helemaal. Als puber was Raymond vooral te vinden in Veere, waar een paar van zijn vrienden wonen. “In die tijd was ik nogal aan het flierefluiten. We waren geen boefjes, maar wel altijd bezig met het ontdekken van nieuwe dingen. Dat ging ten koste van school uiteraard. Na twee jaar moest ik terug van de HAVO naar de MAVO. We gingen liever naar het bos of het café dan naar school, zal ik maar zeggen.”

Tot grote problemen tussen Raymond en zijn ouders leidde het niet. “Ik heb het altijd goed met hen kunnen vinden. Ze lieten mij en m’n broer vrij. Later kwam het ook gewoon goed hoor. Bij het Delta College rondde ik een middenstandsopleiding af, daarna, in 1997, ging ik naar Amsterdam om verder te studeren. Die opleiding, HBO Communicatie, maakte ik dan weer niét af. Ik haalde m’n propedeuse nog wel maar daar in Uilenstede had ik veel te veel afleiding. Ik ging vaak uit, zat soms hele dagen in het schaakcafé in de Jordaan. Na een jaar of vijf vond ik het wel mooi geweest in die stad.”

Ah ja, schaken. Over dat onderwerp begint hij soms net zo spontaan als over poëzie. ‘Heb je zin om een potje te schaken?’ Ik sla de uitnodiging meestal af, omdat ik weet dat ik waarschijnlijk een pak slaag zal krijgen. Raymond is namelijk lid van de Middelburgse Schaakvereniging. Hij noemt zichzelf een middenmoter, maar hij kan me nog meer vertellen. Hij kent openingen uit zijn hoofd waarvan ik de naam niet eens ken. Dan voelt het als een valstrik, in plaats van als een uitdaging. Het maakt Raymond niet zo veel uit, volgens mij. Hij speelt regelmatig toernooien in de stad en speelt ook online. Als hij tijdens een gesprek naar zijn mobieltje grijpt is de kans groot dat hij even een zet doet, binnen een of ander partijtje.

Sinds zijn terugkeer naar Middelburg, in 2003, is Raymond nooit meer weggegaan uit Zeeland. Hij heeft het hier naar zijn zin. Hij had bijna 10 jaar lang een vaste baan bij Zalco maar na het faillissement van dat bedrijf deed hij vooral tijdelijk werk, via uitzendbureau’s. Momenteel fietst hij dagelijks naar Vlissingen-Oost, waar hij werkt als beveiliger. Omdat ik uit eigen ervaring weet dat je ook als veertiger nog makkelijk kunt gaan voor het werk van je dromen, vraag ik hem of hij niet alsnog iets zou willen doen op communicatiegebied. “Die kans is vrij klein. Ik ben graag bezig met taal, maar er zijn al zó veel communicatieprofessionals, dat biedt me toch te weinig perspectieven, eerlijk gezegd. Dan liever stadsdichter dus.”

Hij zou in ieder geval een vrolijke stadsdichter zijn. Hij is tevreden over Middelburg. Over het aanzien en het bestuur, over de monumenten en het uitgaansleven. In plannen als die voor het nieuwe park Molenwater heeft hij het volste vertrouwen. Hij is gewoon geen klager. Ook mooi. Zo rest hem enkel nog het weten dat hij het zeuren is vergeten.

Gerelateerd:

wijzijndestad.com/tag/zij-zijn-de-stad/


Delen op

Met elkaar houden we de stad open.
#bewustmiddelburg

Bekijk snel alle maatregelen voor de binnenstad van Middelburg. Met elkaar houden we de stad open.
Alle informatie is te vinden op deze pagina.

Bewust Middelburg