Geplaatst op 30 januari 2019

Zij zijn De Stad: Ton Stanowicki

Een nieuwe serie! In samenwerking met de Middelburgse & Veerse Bode publiceren we, zowel hier als in de krant, wekelijks een portret van een Middelburger, onder de noemer ‘Zij zijn De Stad’. We hopen dit jaar nog veel te mogen kletsen met zowel bekende als minder bekende Middelburgers. Da’s leuk man! Deze week: Ton Stanowicki, de fotograaf achter de serie Stadsgezichten, die ook regelmatig op Wij zijn De Stad wordt gedeeld.

De ene Middelburger kent Ton uit de tijd dat hij nog in dienst was bij energiebedrijf Delta, de andere uit de periode dat hij vaak was te vinden in Middelburgse kroegen, in de jaren 70 en 80. Ik had vrienden al vaak over hem horen praten. Ze hadden het dan steevast over ‘Ton de Pool’. Maar ik leerde hem zelf pas een paar jaar geleden écht kennen, toen we kennismaakten op een Middelburgs terras, om te praten over zijn werk.

Ton Stanowicki is beroepsfotograaf. Dat werd hij in dienst bij het energiebedrijf Delta, waar de fotograaf Johan Sinke zijn mentor was. Sinds 2010 werkt hij als ZZP’er in opdracht, maar hij maakt ook veel vrij werk, dat hij regelmatig exposeert in de stad. Ton is ook jazzfotograaf. Als muziekliefhebber schrijft hij op zijn website: “live jazzmuziek brengt vaak een warme en spontane sfeer teweeg, maar ik wil juist de schoonheid en het verstilde van de muzikant en zijn instrument vastleggen. Ik gebruik compositie om een bijna gestileerd beeld van de sfeer weer te geven. Dat contrast tussen werkelijkheid en beeld maakt de foto’s wat mij betreft spannend en interessant.”

Sinds 2015 werkt hij ook, met veel plezier, aan de serie ‘Stadsgezichten’, waarin hij karakteristieke Middelburgers portretteert. Hij fotografeerde inmiddels bijna tachtig mensen. De foto’s deelt hij op zijn eigen website en via het platform Wij zijn De Stad, waar ze iedere keer weer veel positieve reacties oproepen.

Als Ton honderd portretten heeft gemaakt sluit hij de serie af en zal hij de beelden, die van onderschriften worden voorzien door Rob van Hese, samenbrengen in een boek waarvan hij al een dummy op de boekenplank heeft staan thuis. “Ik maak die serie met heel veel plezier. Ik mocht altijd al graag op het terras zitten om een beetje te speuren naar markante Middelburgers en dacht op een gegeven moment: waarom zou ik ze niet fotograferen? Ik merkte al snel dat veel mensen ‘ja’ zeggen als je vraagt of je ze mag portretteren. Het is geweldig om te doen. Aan de serie heb ik zelfs nieuwe vriendschappen overgehouden!”

Maar hoe zit het nu met die bijnaam van Ton? Is hij echt een Pool? Ton: “Ik ben geen geboren Middelburger, maar zo voel ik me wel. Mijn vader was Pools en werkte na de Tweede Wereldoorlog voor de Schelde. Van het bedrijf kreeg hij een woning in de van der Swalmestraat in Vlissingen. Daar ben ik geboren. Middelburg ontdekte ik in de jaren 70, toen ik daar op de Detailhandelsvakschool zat. Ik werd kind aan huis in café Seventy-Seven. In de weekenden gingen we op stap in zaken als ’t Podium, die zaak zat daar waar nu De Spot is gevestigd. Het was een mooie tijd. In de jaren 80 ontmoette ik mijn grote liefde Sonja en zijn we in Middelburg samen gaan wonen, nota bene in het huis dat ooit van mijn opa en oma was. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt daar ooit nog te vertrekken.

Ik wil sowieso nooit meer weg uit Middelburg; het is zo’n mooie stad. Mijn favoriete buurt is de omgeving van de Lange Noordstraat-Blindenhoek-Bogardstraat. De aanblik van zulke straten verveelt me werkelijk nooit. Ik word ook blij van al die leuke dingen die momenteel in de stad worden ondernomen. Er duiken allemaal nieuwe, jonge ondernemers op en je ziet mooie samenwerkingsverbanden ontstaan. Maar er valt altijd nog iets te verbeteren natuurlijk. Zo zou van mij het oude Miniatuur Walcheren direct terug mogen naar het Molenwater. Dat mis ik nog steeds. En ik zou ook graag eens een plek zien ontstaan waar de Middelburgse fotografie een permanent podium krijgt. Er worden hier zoveel mooie dingen gemaakt, dat mag toch best wat meer onder de aandacht worden gebracht?”

Dat Ton een groot hart heeft voor fotografie en mensen hoeft hij eigenlijk niet meer te zeggen. Dat zie je aan alle dingen die hij doet. Als je hem tegenkomt in de stad staat of zit hij bijna altijd met iemand te kletsen, en bijna altijd met die grote lach op zijn gezicht. Met zijn smartphone zal je Ton geen foto’s zien nemen en hij loopt ook niet rond met zijn camera om de nek.

Is hij een ‘klassieke’ fotograaf? Misschien wel. Hij registreert eerst met zijn ogen, later pas met zijn camera. Maar hij omhelst de deelcultuur van nu ook. Dat ziet hij niet als bedreiging, maar als een kans. Gelukkig maar!

www.stanowicki.com

Dit artikel is deze week ook gepubliceerd in de papieren en digitale versie van de Bode.

Foto: Annette Eekman


Delen op